SKSiglo.is

Hér á Sigló hefur veðurblíðan ríkt undanfarnar vikur og ekkert virðist lát á.  Mannlífið blómstrar í fögru umhverfi og í mannlífinu felst hinn eina sanna menning. Þar sem fólk kemur saman án sérstaks tilefnis, þar er menning og þar sem fólk kemur saman, vill fleira fólk dvelja.

Gestir streyma jafnt og þétt í bæinn og hafa komið sér fyrir á tjaldstæðum, sem hafa það sér til kosta að vera mitt í hringiðu lífsins, skammt frá torginu, með útsýni yfir dokkina þar sem fiskibátar landa aflanum.  Það stendur líka mikið til hér eins og einatt á sumrum. Síldarhátíðin er gengin í garð og mun standa eina tíu daga eða svo.

Hvað svo sem veðrið á Mbl segir um úrkomu, þá er hún bara ekkert að ná hingað, enda er betra að kíkja á Belgingur.is til að sjá á samsettu korti hvernig vætan hegðar sér næstu daga. Ef menn renna til sleðanum þar, þá má sjá að allar skúrir krækja pent framhjá nyrsta odda Tröllaskaga að mestu. Rigning í Eyjafirði þýðir sko alls ekki rigningu á Siglufirði.

Hér hafa orðið mikil umskipti í mannlífinu frá því ég kom hér fyrir þrem árum og er það ekki síst að þakka fórnfúsu uppbyggingarstarfi öflugra einstaklinga.  Síldarminjasafnið er þó á sínum stað og svíkur engan og má segja að það einstaklingsframtak hafi framar öllu slegið þann tón, sem nú hljómar. Þar verður að sjálfsögðu mikið um dýrðir eins og víðar hér. 

Ég hef haft þau forréttindi að starfa með fólkinu í ferðaþjónustufyrirtækinu Rauðku og má eiginlega segja að það sem þau hafa gert hér undanfarið sé hrein og klár bylting. Alger hamskipti ef ég ber það saman við árið, sem ég kom hingað. Mér viðist þetta raunar vera tilhneiging víðar á landinu og met það þannig að hið góða við meinta kreppu, sé það að fólk er loks komið heim í andanum og farið að hyggja að nærumhverfi sínu og hinum sönnu og óforgengilegu lífsgæðum, sem mannleg samvera gefur.

Þótt viðburðir verði margir víða um land þessa verslunarmannahelgi, þá jafnast fátt á við leikhús lífsins. Það sér maður við höfnina á Sigló, þar sem gestir fylgjast áhugasamir með sjómönnunum landa afla dagsins.  Börnunum þykir þetta sérstaklega áhugavert.

Þeir eru nú raunar ekkert sérstaklega háir í loftinu sumir sægarparnir eins og sjá má hér.

Hinir fullorðnu geta þá einatt fylgst með börnunum landa fiskinum út um gluggan á nýja veitingastaðnum Hannes Boy Café og borðað aflann í rauntíma í listilegri útfærslu Frosta kokks.  Það eru ekki margir veitingastaðir, sem geta boðið slíkan bónus.

Staðurinn er sérstaklega notalega hannaður af Elínu Þorsteinsdóttur innanhússarkitekt og þar helst allt í hendur til að gera heimsóknina eftirminnilega. Góður matur, fagleg þjónusta, hlýlegt umhverfi, frábært útsýni og tónlist við hæfi.  Eini munurinn á þessum stað og eðalresturöntum Tjöruborgar er sá að hér þurfa menn ekki að gefa hönd og fót fyrir herlegheitin.  Enginn evrópusambandsprís á Sigló, sem meinar Íslendingum nánast að njóta veitinga. Ég borgaði svipað fyrir kaffi og vöfflu á Mokka um daginn og ég gef fyrir hádegisverðinn hér, svei mér þá.

Ég tylli mér einatt við barinn þótt ekkert freisti mín þar lengur nema góður Espresso.

Spýtustelpan hennar Öllu Siggu heilsar manni á leið upp í betri stofuna, en Alla er með sýningu á snilldarlegum tréportrettum sínum í og við veitingastaðinn.  Efnið í þessa sýningu er raunar spýtnarusl, sem féll af við endurgerð húsanna við dokkina.

Undir vegg má til dæmis hitta þessa spekingslegu karla, sem eiga sér einhverja fyrirmynd, þótt listakonan láti það ekki uppi. Það myndast því einatt fjörlegar samræður og spekúlasjónir meðal gamalla Siglfirðinga hverjir mennirnir eru.

Einhverjir vildu meina að þessi herramaður væri ein fyrirmyndin og finnst mér það ekki fjarri lagi.

Aðrir létu sér þesskonar bollaleggingar litlu skipta og dásömuðu Hólshyrnuna yfir vínglasi á Boyaranum. Hún er er aldrei eins og enginn sér hana á sama hátt eins og mýmörg málverk og teikningar af henni sýna.  "Maður getur líkst svo mörgu." sagði Laxness við Sonju Diego, þegar hún spurði hvort skáldinu þætti ný brjóstmynd af honum líkjast sér.  Sennilega hitti hann naglann á höfuðið þar eins og oft áður.

Við höfnina hefur líka verið opnuð ný og glæsileg upplýsingamiðstöð fyrir ferðamenn, þar sem áður var fiskverkun í hrörlegu steinhúsi.  Steinhús getur auðveldlega orðið bárujárnshús ef viljinn og hugmyndaflugið er fyrir hendi.

Þarna geta svangir ferðalangar fengið sér kaffi og vöfflu með rjóma, pylsu eða rjómaís, en auðvitað fyrst og fremst upplýsingar um viðburði, þjónustu og staðhætti á svæðinu. Einnig eru þarna minjagripir og handverk úr byggðinni m.a.  Þarna getur líka að líta skemmtilega sýningu Bergþórs Mortens, sem nýlega fékk þá vegtyllu að verða heiðurslistamaður Fjallabyggðar, þótt ungur sé.

Bergþór er ötull baráttumaður fyrir eflingu menningar í bæjarfélaginu og hefur haldið hér myndlistanámskeið fyrir unga og aldna auk þess að gefa sig af afli í umhverfismálin. Hér er hann að ræða við blaðamann út af einu búrókrasíuklúðrinu, sem á sér stað með reglulegu milibili.  Hann er þó rólyndur og hógvær eins og sönnum listamanni sæmir.

Ekki hefur Vilmundur sonur hans erft rólegheitin frá föður sínum, enda þurfti ég að setja á sérstaka stillingu á myndavélinni, ætlaða íþróttaljósmyndurum, til að ná mynd af þessum orkubolta.

Hér er svo Don Örlygur Kristfinnsson á síldarminjasafninu sjálfur. Hann er raunar heil stofnun holdi klædd og óþreytandi í að berjast fyrir mannlegra nærumhverfi og bæ með reisn.

Hér bregða krakkarnir í veraldarvinum á leik.  Þetta er hópur ungmenna frá hinu og þessu heimshorninu, sem koma árlega til okkar og hjálpa til við fegrun bæjarins. Samtökin þeirra heita Seeds, eins og sjá má á göllunum.  Þarna voru þau að mála sviðið við torgið og gera klárt fyrir síldarhátíðina. 

Siglufjörður er eins og stór fjölskylda, sem deilir með sér hlutverkum eftir þörfum. Til dæmis geta menn átt von á því að sjá kaupfélagsstjórann, bankagjaldkerann, kennarann og vörubílstjórann troða upp á þessu sviði á næstu dögum, svo einhverjir séu nefndir af þeim sem hér bregða sér í allra kvikinda líki.

Það var mikið um dýrðir hér um helgina þótt formleg dagskrá sé ekki að fullu innleidd hér. Á Raðkutorgi var t.d. hippamarkaður, þar sem til sölu var alskyns handverk og góðgæti.

...og það úr ýmsum heimshornum að sjálfsögðu.  Handgerð Asísk silkiblóm t.d. nú eða bara dýrindis Íslenskt rabbabarachutney.

Við dokkina tróð trúbadúr á stokk og eru allir slíkir velkomnir í bæinn okkur til yndisauka.

Í dag var það enginn annar en hann Björn Jörundur "okkar", en hann er jú af Siglfirskum rótum runninn. Nú reyndar fúlskeggjaður útgerðarmaður og sæúlfur, sem skakar á sínum eigin kútter. Það má þó enn brúka hann á landi, svo ekki þurfa aðdáendur að örvænta.

Skammt undan blaktir mikilúðlegur fáni við hún á Harbour house Café, sem er afar notarlegur og nosturslegur staður, sem ekki er rekinn af neinum nýgræðingi.  Hér er það Valgeir Sigurðsson, sem margir kenna við Cockpit í Lúxembourg, nú eða Black death vodkann í líkkistunum.  Þarna fær maður fyrsta flokks smárétti, sem flestir byggja á fersku hráefni úr nágrenningu.  Mæli svo sannarlega með innliti þar, enda Valgeir sigldur maður, margfróður og skemmtilegur heim að sækja.

Fjörið var mest við dokkina þegar ég var þarna á ferð.

Benni þjónn á Hannes Boy sveif um svæðið, glæsilegur og fagmannlegur eins og breskur böttler af bestu gerð.  Það setti skemmtilegan brag á þessa góðu stund. 

Fólk naut vínsopa og bjórglass við ljúfa tóna. Allir brosandi út að eyrum og ekki sást vín á nokkrum manni.  Alvöru heimsborgarabragur á öllu, eins og vera ber.

Sumir voru eilítið alvörugefnari enda með þá ábyrgð á höndum að gæta unganna. 

Aðrir voru þó glaðari með þetta hlutskipti og greinilega var ekkert aldurstakmark á ánægjunni með frammistöðuna hjá Birni Jörundi.

Margir létu sér Björn þó nægja sem þægilegt undirspil við skemmtilega leiki á leiksvæðinu. Það var yndislegt að sjá mömmur og pabba spila minigolf, babminton og slíkt við börnin sín í blíðunni. Sannkallaður fjölskyldudagur.

Ég var virkilega stoltur af því að vera Siglfirðingur í dag. 

Nú er komin mið nótt þótt enn sé skellibjart. Sólin bregður roða á fjöllin og þunn dalalæða víkur sér úr dalverpum til að gefa öðrum blíðviðrisdegi olnbogarúm.  Mér heyrist fuglarnir boða enn einn dýrðardaginn.  Hver sem nú ber ábyrgð á því.

Minni á að hægt er að smella á myndirnar í tvígang til að sjá þær í fullri upplausn.